hártíska katta

Hola lovers,

Þið munið kannski eftir því þegar Tískubloggið fjallaði ítarlega um hártísku ófríðra ungbarna, sjá hér og hér.

Og einsog þið vitið eflaust þá hrjáir sama vandamál marga ófríða ketti (þó mínir séu blessunarlega lausir við það).

Það var því með miklum fögnuði sem ég las aðdáendabréf lesanda sem benti á þessa sniðugu lausn fyrir ketti.

Nú legg ég það bara í hendur ykkar, hæfileikaríku lesendur, að búa til uppskrift að herlegheitunum.

xoxo
-h

enn frekar af hártísku ungbarna

Hola lovers,

Hárleysi ungbarna er greinilega mun útbreiddara og algengara vandamál en mig hefði órað fyrir. Það er gott að Húsmóðir helvítis tók af skarið og opnaði umræðuna fyrir þetta viðkvæma mál hér í gestapósti, því það eru greinilega ýmis úrræði í boði fyrir þá sem eru tilbúnir að viðurkenna vandamálið og leita sér í kjölfarið hjálpar.

Velviljaðir lesendur hafa bent síðunni á lausnir sem henta ef til vill efnameira fólki, eða þeim sem eru ekki nægilega handlagnir til að nýta sér ráðleggingar Húsmóðurinnar.

Ef þú ert ein/n af þeim sem hefur tíu þumalfingur og ekkert ímyndunarafl þá gæti þetta verið eitthvað fyrir þig og sköllótta ungbarnið þitt.

Heklaðar hárkollur


Þessar einstaklega fallegu, hlýju og endingargóðu hárkollur má fá á Ebay fyrir aðeins 45 Bandaríkjadali.

Nánari upplýsingar og pantanir hér.

Hárkollur með áföstu hárbandi

Þessar þokkafullu og elegant ungbarnahárkollur eru gerðar úr efni sem heitir kanekalon og innra byrðið er úr mjúku flísefni sem fer vel með viðkvæma húð. Þær kosta u.þ.b. 30 Bandaríkjadali, að viðlögðu sendingargjaldi, en það þykir mér vera lágt verð fyrir að þurfa aldrei aftur að skammast sín fyrir barnið sitt!

Nánari upplýsingar og pantanir hér.

Ég vil þakka þeim lesendum sem sendu ábendingarnar kærlega fyrir.

Það er gott að vita af fólki einsog ykkur sem tekur samfélagslega ábyrgð sína á ófríðum ungbörnum alvarlega og lætur sig málin varða.

xoxo
-h

gestapóstur - hártíska ungbarna

Hola lovers,

Það er Tískublogginu mikill heiður að kynna til leiks nýjan og ferskan gestapenna, sem fær jafnframt þann mikla heiður að vera með fyrsta gestapóstinn á nýju ári.

Gestapenninn hefur verið aðdáandi Tískubloggsins frá upphafi, hún fjölgaði nýverið mannkyninu og hefur því tekið að sér að fræða lesendur um ungbarnatísku og harðan heim húsmóðurinnar.

Það er því með stolti sem ég kynni ykkur Húsmóður helvítis.

Njótið

***

Heil og sæl kæra Tískubloggsvinkona og lesendur Tískubloggsins.

Um leið og ég þakka fyrir allar þær frábæru upplýsingar sem hafa gert mig að framúrskarandi og velviljaðri tískudrós, vil ég segja að ég er upp með mér að fá að deila tískukunnáttu minni meðal lesenda Tískubloggsins. Það vita nú flestir með smá vit í kollinum að hingað sækja allra hörðustu og flottustu tískuspekúlantar – glöggir lesendur hafa væntanlega áttað sig á því að ég er auðvitað meðal þeirra.

Þó Tískubloggið hafi hlaupið um víðan tískuvöll og snert á flestu sem viðkemur tísku og fylgihlutum þá hefur einn fylgihluturinn orðið útundan, en það eru einmitt börnin okkar. Því hvað eru þau jú annað en fylgihlutir sem eiga að vera tískumannorði okkar til sóma? Illa hirtur krakki er eins og vel girtur rappari, eða með öðrum orðum algjörlega útúr kortinu og ekki neinum mjólkandi mæðrum sæmandi (ómjólkandi mæður fara í sama flokk og karlmenn). Það verður talað um þig á Barnalandi og í mömmuklúbbnum sértu ekki með töff krakka uppá arminn. Ef krakkinn er ljótur, feitur eða bólóttur þá skaltu ekki örvænta móðir góð. Því nú skal ég segja þér fréttir; Þú getur einfaldlega föndrað betra útlit á barnið.

Að þessu sinni verður hártíska ungbarna tekin fyrir en feitu bólóttu börnin verða að bíða að sinni enda er það allt önnur áfallahjálp og meðferð sem þarf við því.

Við vitum öll að hár okkar er stór hluti af útlitinu og það er alvitað að skalli er ekki kúl, hvort sem maður er ungabarn eða með sjúkdóm. Nauðasköllótt barn er álíka óaðlaðandi og skínandi hárlaus pungur á gömlum karli. Þetta vitum við fæðingarorlofsmömmur mæta vel en þorum kannski bara ekki alveg að tala um  í mömmuhittingunum þegar við erum að metast um útlit barnanna undir rós.
Hver kannast ekki við komment eins og: „Ji, það er aldeilis hár sem barnið hefur!“ Og blóta svo eftirá í hljóði yfir því að manns eigið afkvæmi hafi ekkert hár og fara svo heim og reyna að toga einhverjar lufsur úr hárrótum barnsins með tilheyrandi orgum og oftar en ekki skammyrðum frá föður barnsins sé hann sjáanlegur. (Þeir hafa ekki skilning á þessu, enda karlmenn retarðar þegar kemur að tísku og útliti) En þið vitið jafn vel og ég að þessar aðferðir virka ekkert og eftir situr mamman með grenjandi og hárlaust barn og trítilóðan pabbann sem fer oftar en ekki að haga sér eins og górilla í aðstæðum sem þessum.

Svo hvað gerir maður þá til að barnið tolli í tískunni ? Svarið er einfalt: Maður einfaldlega föndrar smá hárkollu úr lítilli og ljótri húfu sem maður hefur fengið í gjöf frá einhverri leiðinlegri og ljótri frænkunni og einfaldlega límir hárið á húfuna. Og hvaðan kemur hárið hljóta margir að spyrja? Jú þú fórnar smá af þínu hári í þetta verðuga útlitsverkefni. Þú missir það hvort eð er allt saman í brjóstagjöfinni svo þú hefur engu að tapa. Þú bara græðir fallegra barn og kannski meira sjálfsálit í leiðinni, því við vitum öll að börn eru framlenging af sjálfsmynd móðurinnar.

Þar hafið þið það. Maður á aldrei að deyja ráðalaus. En ef þið ætlið að hrökkva uppaf í guðanna bænum verið þá allavega töff í tískunni.

Með vinsemd og virðingu,

Húsmóðir helvítis

Öppdeit, úrslit þjóðaratkvæðagreiðslunnar um lógó Tískubloggsins, fyrirgefðu mér Tobba, sýnishorn úr óútkominni lífstílsbók Tískubloggsins, daily bobsession og inspiration dagsins

Hola lovers,

Ég vona að þið fyrirgefið mér færsluskortinn hérna á blogginu. Ég hef bara verið ákaflega upptekin undanfarna daga við að skrifa lífstílsbókina mína, horfa á vídjó, hugsa um naglalökk, o.fl.

Til að bæta ykkur þetta upp færi ég ykkur últra-mega færslu, sem verður, skv. mínum mælingum, lengsta og jafnframt besta bloggfærsla sem birst hefur á íslensku síðan internetið var kynnt til sögunnar.

***

Eftir æsispennandi þjóðaratkvæðagreiðslu um lógó Tískubloggsins liggja niðurstöður loks fyrir. Það var tillaga #8 sem hlaut afburða kosningu með hvorki meira né minna en 42% atkvæða.

Sigurlógóið.

Því miður hefur komið í ljós að nokkrir annmarkar voru á framkvæmd kosninganna og er niðurstaðan því ógild. Fregnirnar ullu miklu fjargviðri og hafa þónokkrir krafist tafalausrar afsagnar ritstjóra Tískubloggsins eftir þessar fregnir. En lögfræðingur minn er með málið í skoðun og mun í fyllingu tímans koma með tillögur að lausn sem ég vona að allir geti sætt sig við.

Ég óska höfundi tillögu #8 engu að síður til hamingju með úrslitin.

***  

Ég skulda Tobbu afsökunarbeiðni.

Því það hefur mikið vatn runnið til sjávar síðan ég skrifaði færsluna Takk fyrir ekkert, Tobba (sjá hér) og færði sannfærandi rök fyrir því að Tobba væri markvisst að reyna að bregða fyrir Tískubloggið fæti.

Hún fullyrti að besta leiðin til að ná frama væri að byrja að blogga, en þarsem ég hafði bloggað í heila þrjá mánuði þegar ég skrifaði færsluna en ekki fengið eitt einasta tilboð, þá fannst mér eðlilegasta skýringin vera sú að Tobba hefði lagt stein í götu mína því það væri ljóst að lífstílsbók mín myndi vera í beinni samkeppni við lífstílsbók hennar.

En hún virðist hafa verið einlæg í skrifum sínum, og ég ekki gefið forleggjurum og öðrum nægilegan tíma til að uppgötva óbrigðult tískuvit mitt og næmlega framsetningu, því Tískubloggið er nú ekki einungis komið með útgáfusamning fyrir lífstílsbók, heldur hefur Tískublogginu verið boðið að ganga til liðs við tvö vefrit og hvorki meira né minna en tvö dagblöð/tímarit hafa beðið Tískubloggið að koma lesendum þeirra til bjargar með hinum ýmsu ráðleggingum.

Að vísu hefur Tískublogginu ekki verið boðið að stýra sínum eigin sjónvarpsþætti ennþá, en ég trúi ekki öðru en að það sé einungis tímaspursmál hvenær það gerist. (Þannig að nú fer hver að verða síðastur, kæru framleiðendur!)

Þannig að Tobba mín; Ég iðrast og ég vona að þú getir fyrirgefið mér.

(Og ég ætti kannski að nota tækifærið og þakka Tobbu pistilinn um kvenrembur (femínista) sem hún ritaði nýverið (sjá hér). Það var kominn tími til að einhver sendi þessum kvenrembum (femínistum) tóninn. Því það er alveg óþolandi hvernig þær eru alltaf að segja konum hvernig þær eigi að haga sér og hvaða störf þær eigi að vinna og hvernig þær eigi að klæða sig og hvernig þær eigi (ekki) að mála sig. (Ég meina, hver hefur ekki séð þær í snyrtivörudeildum Hagkaupa að líma svona límmiða einsog eru á sígarettupökkum á snyrtivörur, nema á þeim stendur Snyrtivörur drepa heilann, og hver hefur ekki orðið var við áróður þeirra á kvennaklósettum í háskólum á Íslandi þarsem þær segja námsmeyjum að þær verði að þrífa óþverrann (þeirra orð) framan úr sér ef þær ætli að standast prófin) Því þessar kvenrembur (femínistar) eiga nákvæmlega ekkert með að segja konum hvernig þær eigi að hegða sér. Nei, til þess þarf einhvern sem hefur eitthvað alvöru vit á málunum einsog Tobbu sjálfa (og raunar mig), og til allrar hamingju notar Tobba lífstílsbók sína óspart til að segja konum hvernig þær eigi að hegða sér á Facebook, hvernig varalit þær eiga að nota, hvernig þær eigi að klæða sig ef þær eru með lítil brjóst, hvernig þær eigi að prumpa, og margt, margt fleira.)

***

Tískublogginu hafa borist mörg aðdáendabréf þarsem lesendur lýsa yfir aðdáun sinni á Tískublogginu og forvitni um efnistök lífstílsbókarinnar. Vegna fjölda áskorana hef ég því afráðið að birta hér brot úr fyrsta kafla bókarinnar.

Einsog gefur að skilja vil ég síður vera að birta texta bókarinnar hér ókeypis á netinu, því þá á enginn eftir að kaupa hana þegar hún kemur út. 

Ég dulkóðaði því kaflabrotið sem birtist ykkur hér að neðan. 

*****, ****** ** **********

*****

***** ** ***** ******* ******, *** ****** ** ******** ** ***********. ** *** ******** ******** ********* ****. ****** ****** ***, *****, ******, ****** ** *******. ****** ***** ** ******* ** *********. ********** ******* ****** ****** ****** ****.

1) *******. 

2) *** ** *****.

3) *****.

4) ****, ***** ** ******.

5) ***.

********* ** ******

******* ** **** ****** ***** ******. ****** ****, ****** ***. ****** ***** ** ******* ** *********. ********** ******* ****** ****** ****** ****. ****** ****** ***, *****, ******, ****** ** *******.

Ég vona að þetta gefi ykkur einhverja hugmynd um innihald bókarinnar og hvetji sem flesta til að tryggja sér eintak.

***

Bob Gray.

***

***

xoxo

-h

inspirational ábending í boði aðdáanda Tískubloggsins

Hola lovers,

Ég varð svo hrærð yfir þessari ábendingu sem ég fékk hér í kommentakerfinu og mér finnst þessi mynd eiga skilið að fá sína eigin færslu.

Vonandi talar hún til ykkar einsog hún talaði til mín.

xoxo
-h

beikonsushi fyrir byrjendur (og lengra komna)

Hola lovers,

Einsog allir með snefil af tískuviti þekkja, þá er fjúsjon-matargerð heitasta heitt.

Aðdáandi Tískubloggsins sendi mér rétt í þessu dásamlegt myndband sem kennir manni m.a. hvernig er hægt að gera hrísgrjónalaust beikonsushi. Það kalla ég sko fjúsjon í lagi.

Þetta er miklu, miklu meira töff en úldinn fiskur og sojasósa.



xoxo
-h

beikoninspiration dagsins í boði eldheitra aðdáenda Tískubloggsins

Hola lovers,

Ég vil byrja á því að þakka ykkur kærlega stuðninginn við Tískubloggið á þessum erfiðu tímum. Aðdáendur mínir eru traustir og tryggir og duglegir að lesa bloggið, sem eykur einmitt til muna líkurnar á því að ég geti selt hér auglýsingar og grætt peninga, fengið sent frítt drasl og verið boðið á hundatískusýningar í New York, París og Mílanó.

En aðdáendur Tískubloggsins eru ekki bara duglegir að heimsækja síðuna, heldur eru þeir einnig duglegir að benda mér á sniðugar útfærslur af beikontengdum hlutum. Það yljar mér um hjartarætur og ég vil að allir lesendur fái að njóta þessa. Ég hef því tekið ábendingarnar saman og birti hér.

Takk fyrir allt.

Njótið.

xoxo

-h

er ekki í tísku að senda Tískublogginu póst?

Hola lovers,

Það virðist hreinlega ekki vera í tísku að svara póstum frá Tískublogginu. Ég sendi Mörtu Maríu nýverið aðdáendabréf ásamt reynslusögu minni, en hún sendi mér ekki póst til baka. Hún hringdi að vísu í mig í dag og óskaði mér til hamingju með nýju vinnuna, en ég fékk ekki svar við því hvort hún ætlaði að birta reynslusögu mína, eða hvort hún hafi hugsað sér að taka rausnarlegu tilboði mínu.

Ég held að reynslusaga mín eigi mikið erindi við almenning og því sé ég því miður ekki annað í stöðunni en að birta hana sjálf.

Frá: tiskublogg@gmail.com

Til: martamaria@pressan.is

Titill: Saman getum við bjargað lífum - Reynslusaga mín

Dagsetning: 18. október 2010 14:31

Sæl Marta María,

Í ágústbyrjun skrifaðirðu pistilinn „Ertu með pólitískan fatasmekk?“ (http://www.pressan.is/pressupennar/LesaMortuMariu/ertu-med-politiskan-fatasmekk/) og í pistlinum var svolítið sem snart mig djúpt.

Það var setningin: „Það deyr bara eitthvað þegar kona fer á flatbotna skó“.

Þú ert kannski að velta fyrir þér afhverju ég sé að skrifa þér þennan póst svo löngu eftir að þú birtir pistilinn, og sannleikurinn er sá að ég hef allan þennan tíma verið að herða upp hugann að skrifa þér. Því reynsla mín er afar sársaukafull og það er svíður að ýfa upp gömul sár, en ég held að saga mín eigi erindi til kvenna um heim allan og gæti bókstaflega bjargað lífum, og hver er verðugri að koma henni á framfæri en einmitt þú?

„Það deyr bara eitthvað þegar kona fer á flatbotna skó“. 

Enginn þekkir sannleiksgildi þessara orða betur en ég. Og þetta er saga mín.

Þegar ég fermdist þá fékk ég að velja mér háhælaða skó í stíl við fermingarkjólinn. Þeir voru ljósbláir, með semelíusteinum yfir ristina sem glitruðu í vorsólinni. Hælarnir voru ekki mjög háir, en ég var ekki vön að ganga á þeim. Það fór því ekki betur en svo að á fermingardaginn sjálfan, þegar ég var að ganga upp að prestinum til að vígjast inn í guðsríki, þá skrikaði mér fótur, ég datt og hlaut opið ökklabrot. Seinna hljóp illt í sárið og ég þurfti í kjölfarið að dvelja langdvölum á spítala, sem varð til þess að ég missti svo mikið úr skóla að ég þurfti að endurtaka 8. bekkinn.

Ég var ung og óþreyjufull og sárnaði afar mikið að sjá á eftir vinum mínum upp í 9. bekkinn á meðan ég þurfti að endurtaka þann 8., og Marta María, í fávisku minni þá kenndi ég hælaskónum um ófarir mínar.

Ég sór þess eið að ganga aldrei aftur í hælaskóm. Uppfrá þessu skyldi ég sniðganga skótískuna sem hafði kostað mig heilt ár af lífi mínu og inngöngu í guðsríki (því enn í dag er ég ófermd). 

Svo leið og beið, ég eltist og komst til vits og ára, en aldrei datt mér í hug að endurskoða afstöðu mína til hárra hæla. Ég fór í menntaskóla, háskóla, útskrifaðist, fékk góða vinnu, keypti mér mína fyrstu íbúð og lítinn hund sem ég nefndi Hermann. Ég var var sæl og glöð á mínum flatbotna skóm og hafði ekki hinn minnsta grun um þann skelfilega atburð sem beið mín.

Íbúðin mín var á annarri hæð í fallegu steinhúsi á Seltjarnarnesinu. Í kjallara hússins var þvottahús sem var sameiginlegt fyrir alla íbúa hússins. Ég notaði hurð bakvið húsið til að komast inn í þvottahúsið, en þangað var einnig innangengt frá íbúðinni á fyrstu hæð. 

Ég átti gamla þvottavél sem ég hafði erft eftir ömmu mína (blessuð sé minning hennar), það kom stundum skrýtin lykt af þvottinum, en hún virkaði og ég hafði ekki efni á að kaupa mér nýja.

Parið sem bjó á fyrstu hæð hétu Katrín og Vignir, og þau urðu góðir vinir mínir. Þeim líkaði einstaklega vel við Hermann, og því fór það svo að þegar ég þurfti að bregða mér af bæ þá tóku þau hann oft niður til sín því honum þótti leiðinlegt að vera einn heima.

Svo var það eitt sinn að mér var boðið í leikhús. Ég bað Katrínu og Vigni að gæta Hermanns, og var það auðsótt mál. Hann fór niður til þeirra og ég fór í fínan kjól og lágbotna skó og pantaði mér leigubíl. En þegar leið á sýninguna þá fór ég að fá ónot í magann, þar til ég var orðin viðþolslaus, og ákvað að fara snemma heim, þó leikritið væri hin prýðilegasta skemmtun.

En þegar ég kom heim þá komst ég því að ég hafði gleymt lyklunum mínum inni og var læst úti. Ég hafði þó ekki þungar áhyggjur, vegna þess að ég geymdi aukalykil niðri hjá Katrínu og Vigni, og ég gæti sótt hann um leið og Hermann. 

Ég fór því niður til þeirra og bankaði. Það kom enginn til dyra. Ég bankaði aftur, en enginn kom. Ég bjóst við að heyra geltið í Hermanni, því hann þekkti bankið mitt, en ekkert gerðist.

Það var þá sem ég fann reykjarlyktina. Þetta var að haustlagi þannig að fyrst hélt ég að einhver nágranninn væri að brenna lauf, en svo sá ég reykjarslæðu læðast meðfram húsveggnum. Hjartað fór að hamast í brjósti mínu og ég tók á sprett. Ég hljóp fyrir hornið og sá að reykinn lagði meðfram falsinum á þvottahúsglugganum. Ég hljóp þangað og kastaði mér á hnén í blauta moldina fyrir framan gluggann, og það sem ég heyrði þá fékk hárin til að rísa á höfði mínu. 

Ég heyrði gelt innan úr reykjarkófinu.

„Hermann! Hermann!“ æpti ég, því ég hefði þekkt geltið í honum hvar sem væri. Hermann gelti örvinglaður á móti. Ég lagði andlitið að rúðunni og sá móta fyrir honum í gegnum reykinn. Hann stóð og horfði á mig og ýlfraði. Þvottahúslykilinn minn var læstur inni í íbúð, og það var ekki innangengt í þvottahúsið nema úr íbúð Katrínar og Vignis, og þau voru ekki heima. 

Ég byrjaði að berja á rúðuna með berum hnefunum. Augun mín fylltust af tárum, og einsog í gegnum móðu leit ég í kringum mig í leit að steini, eða einhverju hörðu til að brjóta rúðuna. Ég kom ekki auga á neitt slíkt, þannig að í örvæntingunni minni fór ég úr skónum og tók að berja þeim í glerið.

Ég hafði farið í lágbotna kínaskó með mjúkum gúmmísóla og ég barði þeim í gluggann með offorsi, en allt kom fyrir ekki. Ég hefði allt eins getað reynt að brjóta rúðuna með lófafylli af rósablöðum. Tárin runnu niður kinnar mínar á meðan þvottahúsið fylltist af reyk fyrir augum mínum og ég hlustaði á hvernig sífellt leið lengra og lengra á milli þess að Hermann gelti og ýlfrið í honum varð sífellt lægra, þangað til það þagnaði að lokum alveg og ég áttaði mig á því að Hermann væri dáinn. Ég horfði niður á blóðuga hnefa mína og kreisti kínaskóna sem voru ataðir blóði og mold, og svo lokaði ég augunum og öskur mitt klauf næturkyrrðina.

Aðeins ein glerrúða hafði skilið á milli lífs og dauða hjá Hermanni, en þarsem ég hafði verið í lágbotna, mjúkum skóm gat ég ekki bjargað honum.

„Það deyr bara eitthvað þegar kona fer á flatbotna skó.“ Og það var Hermann sem dó.

Ef ég hefði verið á háum, oddhvössum hælum þetta kvöld, þá hefði ég getað brotið rúðuna og bjargað Hermanni.

Aldrei aftur mun ég klæðast flatbotna skóm. Eftir að ég missti hann sór ég þess eið að ganga ætíð á háum hælum, því ég vil ekki hafa fleiri líf á samviskunni.

Saman getum við bjargað lífum.

Klæðumst hælaskóm og neitum að láta eitthvað deyja.

Virðingarfyllst,

-h

P.S. Hér meðfylgjandi er mynd af Hermanni. Ég vona að þú finnir honum stað í bænum þínum.

Og aftur:

Frá: tiskublogg@gmail.com

 Til: martamaria@pressan.is

Titill: Re: Saman getum við bjargað lífum - Reynslusaga mín

Dagsetning: 19. október 2010 09:41

Sæl Marta María,

Mér hefur enn ekki borist svar frá þér, og ég vildi gjarnan vita hvort þú hefur áhuga á að koma reynslusögu minni á framfæri við lesendur þína.

Svo er líka annað sem mig langar að ræða við þig. 

Þannig er að um mánaðarmótin mun ég taka við sem nýr ritstjóri vefritsins Eyjunnar. Mitt fyrsta verk mun verða að láta Pjattrófurnar taka pokann sinn. Upphaflega ætlaði ég mér sjálf að fylla í skarð þeirra, þarsem ég sérhæfi mig í að skrifa um megranir og tísku, rétt einsog Pjattrófurnar sjálfar (þó ég geri það að sjálfsögðu miklu, miklu betur). En ég hef verið að skoða vefritið Eyjuna og mér sýnist verkefnið sem bíður mín þegar ég tek við sem ritstjóri svo umfangsmikið að ég muni ekki komast yfir að halda úti tískubloggi líka, a.m.k. ekki til að byrja með.

Ég er mikill aðdáandi skrifa þinna, og því vildi ég bjóða þér að segja starfi þínu á Pressunni lausu og koma með mér yfir til Eyjunnar og halda þar uppi merkjum fegurðar og tísku fyrstu mánuðina á meðan ég einbeiti mér að ritstjórn og þjóðfélagsmálum.

Hvernig líst þér á?

Virðingarfyllst,

-h

 Þið afsakið vonandi að fyrri pósturinn komi á tveimur myndum. Hann var bara svo langur að hann rúmaðist ekki á einni. Smellið á sönnunargögnin til að stækka.

Og í lokin læt ég fylgja með uppáhalds myndina mína af Hermanni í kóngulóarbúningnum sem var honum svo kær.

xoxo
-h

Gestapóstur #1 - Þunnudagsátfitt

Tískubloggið kynnir hérmeð nýjustu nýjungina til leiks, gestapóstinn. Gesturinn er að þessu sinni þunnur, og fær því jafnframt þann heiður að vera með fyrsta þynnkufatainnleggið.

Gesturinn er líka fyrsti lesandinn sem sendir síðunni aðdáendabréf, og er það hér meðfylgjandi að neðan, ásamt nánari lýsingu á þunnudagsátfittinu.









Hæ, hæ h!


Ég var rosalega ánægð með framlag þitt til tískumenningar landsins og bíð spennt eftir næsta bloggi. Ég vona innilega að þú verðir atvinnulaus í haust, þá er meira gaman að lesa fyrir okkur. Ég setti annars saman þunnudagsoutfit og ég vona að þér líki það vel!

Þunnudagsátfitt:


Bolur: Bleikur með kindum á, keyptur í Hagkaupum. Fjölmargir svartir sauðirnir minna mig á fólk gærkvöldsins. Ógyrtur bolurinn skal koma undan peysunni sem er í sama lit og buxurnar.


Peysa: Svört, merkt gamla menntaskólanum til að minna á einfaldari tíma.


Buxur: Svartar, keyptar í lélegu búðinni sem kom til Íslands í staðinn fyrir H&M. Ellos held ég að hún heiti.


Sokkar: Engir, nema að fara eigi út. Þá má klæðast gömlum bleikum sokkum sem hafa misst mest allan lit. Sokkarnir eiga að koma í veg fyrir táfýlu í skóm en þeir eru alls engin skylda.


Fylgihlutir: Óhrein sængurföt og fartölva EÐA iPod og sólgleraugu.

Einnig fylgihlutamöguleikar: Dökk sólgleraugu, verkjalyf, banani, morguninn-eftir pilla, coca cola og/eða afréttari.


Hár skal vera ógreitt og óþvegið, ekkert má setja í það nema hliðartagl, ef vill.


Andlit má ekki vera málað, en þó eru gerðar undantekningar ef farðinn er frá kvöldinu áður, og svipur skal alltaf segja til um líðan.

Ástarkveðjur frá St3rz :*



Fyrir aðra lesendur sem vilja senda inn aðdáendabréf eða taka þátt í gestapóstinum er bent að hafa samband á tiskublogg@gmail.com


xoxo
-h